Przygotowując się do Jubileuszu zapraszamy do zapoznania się z osobami, pochodzącymi z naszej wierzawickiej ziemi, które poświęciły swoje życie Bogu.
Prezentujemy także poczet proboszczów i wikariuszy posługujących w Wierzawicach.
Jest to wstępne opracowanie, dlatego prosimy o weryfikację i zgłaszanie ewentualnych poprawek w zakrystii lub u ks. Mariusza pod nr. tel.: 885 246 410.
Kapłani pochodzący z Wierzawic
1. +Ks. Wojciech Krzyżak, ur.20.03.1869 r. w Wierzawicach, święcenia kapłańskie przyjął 08.06.1899 r. w Przemyślu. Pełnił posługi: wikariusz w Krościenku Wyżnym (18.07.1899-20.02.1900), Strzyżowie (21.02.1900-6.02.1903), administrator w Strzyżowie (7.02.1903-5.05.1903), wikariusz w Strzyżowie (6.05.1903-31.07.1904), w Niebylcu (1.08.1904-8.04.1906), Łańcucie (9.04.1906-4.03.1907), proboszcz w Handzlówce (7.03.1907-22.02.1927), proboszcz w Albigowej (od 23.02.1927). Był wicedziekanem dekanatu Łańcut, następnie krótko dziekanem tego dekanatu (26.01.1934-14.09.1934).
Zmarł w Albigowej 2.10.1942 r. i tam spoczywa na miejscowym cmentarzu.
Otrzymał odznaczenia: Expositorium Canonicale (3.10.1912), następnie przywilej noszenia Rokiety i Mantoletu.
2. +ks. Jan Keller, ur. 26.12.1887 r. święcenia kapłańskie 29.06.1913 w Przemyślu, zmarł 29.04.1969 jako proboszcz parafii Sławęcin, pochowany na cmentarzu parafialnym
3. +ks. Władysław Mięso, ur. 1.01.1909 r. w Wierzawicach, wyświęcony 9.04.1933 r., wikariusz ekonom w Krzęcinie w 1967 r., proboszcz od 20.05.1968 r., dziekan R.M. od 17.08.1979 r., zmarł 4.03.1986 r.
4. +O. Remigiusz Wawro OFM, ur. 3.08.1933, śluby zakonne i święcenia kapłańskie 22.06.1958 r., misjonarz w Zairze 30 lat., zmarł w 2006 r., pochowany na cmentarzu klasztornym bernardynów w Leżajsku.
5. O. Józef Wawro OFM, ur. 3.11.1930 r., śluby zakonne i święcenia kapłańskie 1957 r.,
emerytowany profesor Seminarium Ojców Bernardynów w Kalwarii Zebrzydowskiej.
6. ks. Roman Wawro, ur. 01.01.1941 r., święcenia kapłańskie 20.06.1965 r., od 2016 r. emerytowany profesor WSD w Przemyślu.
7. ks. Jan Gołąb, ur. 19.08.1963 r., święcenia kapłańskie 13.06.1990 r., od 01.01.2007 r. proboszcz w Rozborzu.
8. ks. Piotr Niemczyk, ur. 31.01.1974 r. święcenia kapłańskie 3.06.2001r. w Przemyślu, od 2021 r. proboszcz w Sufczynie.
9. ks. Józef Gondek, ur. 19.03.1975 r., święcenia kapłańskie 19.05.2002 r., od 25.08.2013 r., od 17.07.2013 misjonarz w Estonii, obecnie proboszcz w Ahtme (Estonia).
10. ks. Andrzej Baj, ur. 21.12.1979 r., święcenia kapłańskie 26.05.2007 r. w Olsztynie (diec. Warmińska), od 2016 r. proboszcz parafii św. Jana Bosko w Olsztynie.
11. ks. Rafał Grzebyk, ur. 5.02.1985 r., święcenia kapłańskie 28.05.2011 r. w Olsztynie (diec. Warmińska), od 2020 r. proboszcz parafii Krekole.
12. O. January Śliwa OFM, ur.23.06.1982 r., wieczyste śluby w zakonie franciszkańskim OFM we Wrocławiu 12.02.2011 r., święcenia kapłańskie 19.05.2012 r., od 2024 r. wikariusz parafii św. Józefa we Wrocławiu.
13. ks. Łukasz Heliniak, ur. 9.04.1989 r., święcenia kapłańskie 23.05.2015 r. w Przemyślu, od 2023r. wikariusz parafii Jedlicze.
————————————
14. Brat Andrzej Rup, ur.12.04.1964 r., śluby wieczyste w zakonie Misjonarzy Oblatów 8.09.1993 r., od 2004 r. ekonom Domu Zakonnego Misjonarzy Oblatów w Warszawie.
SIOSTRY ZAKONNE POCHODZĄCE Z WIERZAWIC
1. +S. ZYGMUNTA ANNA ŁASZCZOWSKA (+1895), Zgromadzenie Sióstr Służebniczek NMP (Starowiejskie).
Ur. 16.12.1871 r. w Wierzawicach pow. Leżajsk, córka Michała i Reginy Kogut, wstąpiła do zgromadzenia 10.1893 r., zmarła 17.02.1895 r. w Starej Wsi pow. Brzozów, w 24 roku życia, a 2 powołania zakonnego.
S. Zygmunta jako skromna, cicha i o subtelnym usposobieniu, była przykładem dla współnowicjuszek. Zmarła na gruźlicę płuc.
2. +S. RÓŻA ANNA CZAPLA (+1929), Zgromadzenie Sióstr Służebniczek NMP (Starowiejskie).
Ur. 6.07.1901 r. w Wierzawicach pow. Leżajsk, córka Michała i Katarzyny Dziedzic, wstąpiła do zgromadzenia 03.07.1921 r., obłóczyny – 08.12.1921 r., ponowienie ślubów: 23.07.1927 r. Zmarła 13.06.1929 r. w Wiązownicy pow. Jarosław, w 28 roku życia a 8 powołania zakonnego.
S. Róża pragnęła służyć Bogu w Zgromadzeniu Sióstr Służebniczek całym sercem i duszą. Stąd, od początku życia zakonnego przystąpiła gorliwie do praktykowania cnót, takich jak cichość, pokora, prostota i zwalczała zauważone u siebie wady.
Po ukończeniu nowicjatu pracowała m.in. w Wiązownicy. Na tej ostatniej placówce zachorowała na gruźlicę płuc. Choroba szybko postępowała. Im widoczniejszy był kres jej życia, tym z większą żarliwością modliła się sama i innych o prosiła modlitwę, by jak najlepiej przygotować się na spotkanie z Bogiem. Otoczenie zapewniała, iż jest szczęśliwa, że idzie do Najlepszego Pana.
3. +S. LEOPOLDYNA APOLONIA ŻOŁYNIA (+1938), Zgromadzenie Sióstr Służebniczek NMP (Starowiejskie).
Ur. 13.09.1877 r. w Wierzawicach pow. Łańcut, córka Antoniego i Magdaleny Czapli, rolników, wstąpiła 7.12.1896 r., obłóczyny 2.02.1897 r., wieczyste śluby złożyła 11.08.1920 r., zmarła 8.12.1938 r. w Odrzykoniu pow. Krosno, w 61 roku życia, a 42 powołania zakonnego.
S. Leopoldyna jako nowicjuszka II roku przebywała w Bachórzu. Po złożeniu I profesji zakonnej prowadziła gospodarstwo w Prałkowcach. Pracowała następnie jako wychowawczyni w zakładzie sierot w Zaleszczykach. Potem prowadziła kuchnię: w Michałówce, w Sorokach, w Czarnołożcach (pielęgnowała chore dziecko Boguckich) i w Łyścu. Opiekowała się także starszymi chorymi w Tarnopolu. Po kuracji w Krynicy, s. Leopoldyna po raz drugi pracowała w Prałkowcach, potem w Uhercach, w Łańcucie, w Rudkach i w Bucniowie. Od 1914 do 1917 r. pielęgnowała rannych żołnierzy w szpitalu wojskowym (brak miejscowości w wykazie). Od 1917 r. pełniła obowiązki pielęgniarki w szpitalu w Kosowie. Z powodu słabego zdrowia, przez kilka miesięcy 1918 r. przebywała w domu macierzystym na wypoczynku. Następnie pracowała w kuchni: w Szczakowej (1918-1922), w Kamionce Strumiłowej (1922), w Gorlicach, w bursie w Sanoku, w Krościenku i w Korczynie (1927-1929). Od 1929 r. prowadziła kuchnię w Nowosielcach Kozickich (1929-1931), następnie w Radymnie (1931-1933) i krótko po raz drugi w Krościenku. W 1933 r. powierzono siostrze obowiązki przełożonej domu w Odrzykoniu. Zmarła na gruźlicę kręgosłupa.
4. +S. ANNA DZIEDZIC (+1940), Zgromadzenie Sióstr Służebniczek NMP (Starowiejskie).
Ur. 29.05.1873 r. w Wierzawicach pow. Łańcut, córka Karola i Barbary Rydzik, wstąpiła 28.04.1895 r., obłóczyny 24.10.1895 r., wieczyste śluby złożyła 26.05.1909 r., zmarła 20.03.1940 r. w Starej Wsi pow. Brzozów, w 67 r. życia, a 45 powołania zakonnego.
Pierwszą placówką s. Anny była Korczyna. Przez kilka miesięcy pomagała w pracach w gospodarstwie. Po złożeniu I profesji zakonnej pracowała w kuchni i obsługiwała chorych: w Dubanowicach (1896-1899), w Szczawnicy (1905-1907), w Gliniku Mariampolskim (1909-1910) i w Kłodnie (1919-1936). W Krzeczowie obsługiwała kościół i pomagała w gospodarstwie (1899-1902), potem obsługiwała chorych: w Krościenku (1902-1905), w Pełkiniach (1907-1909), w Wiązownicy (1936-1938) i w Dydni (1938-1939). W latach 1910-1917 opiekowała się najmniejszymi dziećmi w zakładzie sierot w Bobrku. Pracowała też jako pielęgniarka w szpitalu wojskowym: w Rabce (1917-1918) i w Kielcach (1918-1919). Od roku 1939 przebywała w domu macierzystym. Umarła na raka.
S. Anna w ostatniej ciężkiej chorobie swoje cierpienia ofiarowała za walczących, za tych, co cierpieli w obozach i pozostawali w ustawicznej niepewności losu .
5. +S. ZYGMUNTA ANNA CZAPLA (+1949), Zgromadzenie Sióstr Służebniczek NMP (Starowiejskie).
Ur. 17.07.1877 r. w Wierzawicach pow. Łańcut, córka Tomasza i Marianny Szczęk, wstąpiła 15.08.1896 r., wieczyste śluby złożyła 8.08.1913 r., zmarła 15.07.1949 r. w Starej Wsi pow. Brzozów, w 72 roku życia a 53 powołania zakonnego.
S. Zygmunta przez długie lata prowadziła kuchnię. Na pierwszej placówce w Zabierzowie (1898-1900), potem w Borysławiu (1900-1901), Kochawinie (1901-1903), Miżyńcu (1903-1906), Oleszycach (1906-1908), Jaworznie (1908-1913), w Porębie Żegoty (1913-1914) i w Borzęcie, gdzie równocześnie pełniła obowiązki przełożonej (1914-1915). Przez kilka miesięcy 1915 roku pielęgnowała chorych w wojskowym szpitalu na Litwie i w Jarosławiu (1915-1916). Następnie objęła urząd przełożonej w Skrzyszowie (1916-1920). W latach 1920-1921 pracowała w kuchni w Sosnowcu i Krakowie, a w roku 1925 przez 3 miesiące w Zakopanem-Olczy. Następnie obowiązki przełożonej powierzono siostrze w Świerży (1921-1925), potem w Bolestraszycach (1925-1927), Czarnym Dunajcu (1927-1937) i Miękiszu Nowym (1937-1942). 23 grudnia 1942 roku s. Zygmunta wyjechała do Starej Wsi. Pomagała siostrom w pracowni haftu i obsługiwała chore siostry. Zmarła na atak serca.
6. +S. LEONARDA ROZALIA M. DZIEDZIC (+1959), Zgromadzenie Sióstr Służebniczek NMP (Starowiejskie).
Ur. 23.02.1871 r. w Wierzawicach pow. Łańcut, córka Karola i Barbary Rydzik, wstąpiła 13.11.1890 r., obłóczyny 15.02.1891 r., wieczyste śluby złożyła 08.07.1908 r., zmarła 24.02.1959 r. w Starej Wsi pow. Brzozów w 88 roku życia, a 69 powołania zakonnego.
Jako nowicjuszka II roku s. M. Leonarda pomagała siostrom w gospodarstwie w Krościenku (1891 – 1892). Po dokończeniu nowicjatu i złożeniu I profesji zakonnej pracowała w gospodarstwie w Korczynie (1892 – 1893), potem w kuchni i w ogrodzie w Lubieniu Wielkim (1893 – 1897). W charakterze opiekunki chorych pracowała w Skawinie, tam też kwestowała na budowę ochronki (1897 – 1898), potem obsługiwała chorych w Krakowie-Olszy (1898 – 1902), przez 3 miesiące pielęgnowała chorą w Brzozowie i przez 4 miesiące 1902 roku prowadziła kuchnię w Staromieściu. Następnie przez 16 lat opiekowała się niemowlętami w zakładzie sierot w Bobrku (1902 – 1918). Potem obsługiwała chorych w Szczakowej (1918 – 1922) i znowu powierzono siostrze opiekę nad niemowlętami w Łodzi (1922 – 1923) i w Kielcach (1923 – 1932). Gdy z biegiem lat ubywało siostrze Leonardzie sił zwolniona z bardziej odpowiedzialnych prac, pomagała w zajęciach domowych w Wiązownicy (1932 – 1937), w Majdanie (1937 – 1939) i w Kąkolówce (1939 – 1943). Od 16 października 1943 roku przebywała w domu macierzystym. Do roku 1956 pomagała w kuchni przy obieraniu warzyw i ziemniaków. Kiedy i tych prac nie mogła już wykonywać, wszystek czas poświęcała modlitwie.
S. M. Leonarda odznaczała się prawością charakteru, pogodą ducha, wesołym usposobieniem.
7. +S. ANIELA CZAPLA (+1961), Zgromadzenie Sióstr Służebniczek NMP (Starowiejskie).
Ur. 16.12.1879 r. w Wierzawicach pow. Łańcut, córka Jana i Katarzyny Otremby, wstąpiła 15.08.1897 r., obłóczyny w 1897 r., wieczyste śluby złożyła 25.09.1910 r., zmarła 02.06.1961 r. w Szynwałdzie pow. Tarnów, w 82 roku życia a 64 powołania zakonnego.
Jako nowicjuszka II roku, s. M Aniela pracowała w kuchni i gospodarstwie: w Krościenku (1898-1899), Staromieściu (1899-1900), Jastrząbce Nowej (1900-1902) i w tym czasie złożyła I profesję zakonną, potem w Lubieniu Wielkim (1902-1904), w Szynwałdzie (1904-1905), w Rymanowie przez 4 miesiące 1909 roku i w Krynicy (1909-1910). W latach 1905-1907 pełniła obowiązki wychowawczyni w zakładzie sierot w Bobrku, a od 1907 do 1908 roku urząd przełożonej domu w Grodzisku. W roku 1902 przez kilka miesięcy s. Aniela pielęgnowała chorego hr. Szeptyckiego, a w 1908 chorą hrabinę Wodzicką w Chyrowie i przez 3 miesiące chorą w Olejowie. Od roku 1910 przez szereg lat pełniła obowiązki przełożonej: w Pełkiniach (1910-1912, 1913-1917), Nowosiółkach Podhajeckich (1912-1913), w Tarnobrzegu (1917-1918), Mokrzyszowie (1918-1921, 1922-1925), Zgierzu (1921-1922), w roku 1925 przez 4 miesiące Brzesku Nowym, a gdy zakład ten przeniesiono do Miechowa, pracowała tam przez kilka lat (1925-1930) i w Częstochowie w zakładzie sierot (1930-1938). Pracowała następnie przez kilka tygodni w Trembowli, potem przez 4 miesiące 1939 roku w Krościenku i Czarnej (1946-1953).
W okresie od 1939 do 1940 roku po kilka miesięcy pielęgnowała chorych: w Bziance i Brzozowie, a w Jaworniku przez 5 miesięcy chorego księdza, potem w Zagórzu chorego hrabiego Krasickiego (1940-1943). Następnie przez kilka miesięcy 1943 roku opiekowała się majątkiem doktora Rybickiego, dyrektora szpitala w Gorlicach. Majątek znajdował się w Bronowicach. Potem przez kilka tygodni przebywała u sióstr w Tarnobrzegu i przez kilka miesięcy 1944 roku w Mokrzyszowie. W roku 1944 powierzono jej opiekę nad chorą księżną Sanguszkową w Gumniskach (1944-1946). W roku 1946 s. Aniela przez kilka miesięcy pracowała jako pielęgniarka w szpitalu we Wrocławiu i przez kilka tygodni obsługiwała chorych w Brzeszczach. Ostatnie lata, od 1953 do 1961, spędziła jako emerytka w Szynwałdzie. S. M. Aniela chorowała na astmę, często cierpiała na silne bóle głowy.
S. Aniela dobrze wypełniała obowiązki kierowniczki zakładów sierot. Z troskliwością opiekowała się dziećmi, starała się o ich wychowanie, żywienie, mieszkanie. Chętnie też podejmowała się pielęgnowania chorych. Służyła im, pocieszała i podnosiła na duchu, nie zapominając o przygotowaniu ich na pełnienie woli Bożej.
8. +S. KAZIMIERA ANNA PODGÓRCZYK (+1977), Zgromadzenie Sióstr Służebniczek NMP (Starowiejskie).
Ur. 3.07.1889 r. w Wierzawicach, pow. Łańcut, córka Józefa i Marii Dziedzic, wstąpienie 9.04.1910 r., rozpoczęła nowicjat 25.06.1910 r., I śluby złożyła. 14.10.1913 r., wieczyste śluby 12.10.1923 r., zmarła 7.12.1977 roku w Uściu Solnym, pow. Bochnia w 88 roku życia a 69 powołania zakonnego.
S. Kazimiera niemal całe życie zakonne spędziła na usługach wśród chorych. Najpierw w Kołomyi (1911-1912) pomagała w różnych pracach, a w Staniątkach (1912-1914) uczyła dzieci w ochronce. Potem Zgromadzenie skierowało ją na 5-miesięczny kurs pielęgniarski do Lwowa (1914), po ukończeniu którego do końca oddawała się z pełnym poświęceniem posłudze samarytańskiej.
Podczas I wojny światowej (1914-1919) pielęgnowała chorych żołnierzy w szpitalu wojskowym (w aktach brak miejscowości). Potem przez 4 miesiące pracowała w zakładzie w Łodzi – opiekowała się chorymi dziećmi. Stamtąd została przeniesiona do szpitala wojskowego w Krakowie. Następnie obsługiwała chorych w Trzebini (1919-1921). Natomiast w Łodzi przez 3 miesiące opiekowała się niemowlętami w żłobku. I znowu wróciła do pielęgnacji chorych w Grodkowicach (1921-1925), w szpitalu w Tarnobrzegu (1925-1927), w Brodach (1927-1929), w Piotrkowie przez 2 miesiące prywatnie opiekowała się chorą panią. Potem pracowała w Domu Starców w Łodzi (1929-1930) i znowu w Grodkowicach (1930-1934). W Warszawie (1934-1938) była zatrudniona w zakładzie wychowawczym w charakterze higienistki, a w szpitalu w Hrubieszowie (1938-1956) pełniła dyżury nocne i obsługiwała chorych. W ostatnim roku już nie pracowała w szpitalu, więcej odpoczywała i w miarę swoich możliwości spełniała różne prace domowe. W Wadowicach (1956-1961) i w Uściu Solnym (1961-1977) obsługiwała chorych we wsi i służyła im swoim bogatym doświadczeniem. Do końca starała się być czynna i nieść ludziom pomoc. Bezpośrednią przyczyną zgonu była ogólne wyczerpanie.
S. Kazimiera odznaczała się pracowitością. Do ćwiczeń duchownych, umartwienia i karności zakonnej przykładała wielką wagę. Przełożonych darzyła należnym szacunkiem i miłością. W miarę możliwości każdemu potrzebującemu spieszyła z pomocą. Szczególną troską otaczała chorych.
9. +S. CHRYZOSTOMA REGINA CZAPLA (+1981), Zgromadzenie Sióstr Służebniczek NMP (Starowiejskie).
Ur. 8.06.1884 r. w Wierzawicach, pow. Łańcut, córka Tomasza i Marii Szczęk, wstąpiła 7.05.1907 r., nowicjat rozpoczęła. 14.12.1907 r., I śluby złożyła 27.08.1910 r., a wieczyste śluby 23.07.1923 r., zmarła 3.03.1981 r. w Orzechówce w 97 roku życia a 74 powołania zakonnego.
S. Chryzostoma wstąpiła do Zgromadzenia ss. służebniczek po ukończeniu szkoły ludowej. Przy obłóczynach otrzymała imię Chryzostoma, ale praktycznie używała je zamiennie; na niektórych placówkach wołano siostrę imieniem chrzestnym, na innych – zakonnym.
Początkowo siostra pracowała w kuchni, najpierw w Czarnej (1908-1910), dokąd wyjechała jako nowicjuszka II roku, następnie w Sanoku (1910-1911), gdzie także troszczyła się o bieliznę kościelną, w Pełkiniach (1911-1914) i w Trzebini (1915-1916). W Jaworznie i na poprzedniej placówce, miała na opiece bieliznę kościelną (1914-1915). Z powodu chorej nogi w 1916 r. odwołana została do Starej Wsi, gdzie w trakcie leczenia pomagała okresowo przy szyciu. Po odzyskaniu zdrowia przez kilkanaście lat, szycie było wyłącznym zajęciem siostry. W 1922 r. wyjechała ze Starej Wsi do Chyrowa (1922-1923) gdzie szyła w Zakładzie prowadzonym przez ojców Jezuitów, a następnie haftowała w zakładowej pracowni w Tarnopolu (1923-1924), i przez kilka miesięcy w pracowni hafciarskiej w Starej Wsi (1924). W Świerży (1924-1925) pracowała przy szyciu, w Sanoku (1925-1927) haftowała i szyła. W latach (1927-1928) przebywała jako chora Starej Wsi, następnie pracowała w Rymanowie (1928-1929) i w Czarnym Dunajcu (1929-1939). Druga wojna światowa zastała siostrę w Zabierzowie (1939-1941), gdzie opiekowała się kościołem i uczyła dzieci ochronkowe.
Na następnych placówkach: w Miękiszu Nowym (1941-I943), w czasie wojny rok przebywała u rodziny w Wierzawicach (1943-1944) i w Dębnie (1944-1947) opiekowała się chorymi, a w wolnych chwilach szyła lub pomagała w gospodarstwie, jak np. w Dębnie. W 1947 r. musiała znowu wrócić do Starej Wsi, by leczyć chorą nogę. Tym razem zatrzymała się tu do 1961 r. Początkowo trochę jeszcze szyła w pracowni, ale później nie była zdolna do żadnej pracy. W takim stanie przewieziono siostrę do Domu sióstr emerytek do Liskowa (1961-1962), ale na skutek ujawnionej choroby płuc musiała być zmieniona do Łętowni (1962-1966). Dobrze się tu czuła, ale spadło na nią nowe nieszczęście – poważne złamanie nogi (1965). Najpierw leczyła się tylko w szpitalu w Krakowie, a w końcu trzeba było zastosować gwoździowanie i przewieziono siostrę do Starej Wsi (1966-1967), a po kilku miesiącach do Orzechówki (1967-1981), gdzie pozostała już do śmierci.
Stosownie do kalectwa miała tu zapewnione odpowiednie warunki życiowe; mieszkała w pokoju sąsiadującym z kaplicą i mogła w każdej chwili, przy pomocy kuli lub krzesełka, nawiedzać Pana Jezusa i spędzać czas na modlitwie. Ta pociecha duchowa była dla siostry umocnieniem w dniach cierpień spowodowanych innymi jeszcze chorobami. Zmarła na ogólną miażdżycę, zaopatrzona świętymi Sakramentami.
10. +S. ANZELAMA FRANCISZKA CZAPLA (+2007), Zgromadzenie Sióstr Służebniczek NMP (Starowiejskie).
Ur. 24.04.1919 r. w Wierzawicach pow. Łańcut, córka Józefa i Katarzyny Wrzyszcz.
Do zgromadzenia wstąpiła 18.03.1939 r., nowicjat rozpoczęła 26.08.1939 r., pierwsze śluby złożyła. 23.03.1942 r., śluby wieczyste 28.08.1947 r. w Starej Wsi. Zmarła 28.08.2007 r. w szpitalu w Przemyślu. Przeżyła 88 lat, w Zgromadzeniu 68 lat.
Franciszka, po interwencji siostry rodzonej taty s. Regina Chryzostoma Czapla, uzyskała zgodę na wstąpienie do zakonu.
Po odbyciu formacji podstawowej skierowana została do pracy w kuchni w Ujkowicach (1941-1943). W prośbie o dopuszczenie do pierwszej profesji podkreślała, że jedynym celem mojego życia jest oddanie się Panu Jezusowi, a może to osiągnąć przez święte śluby, bo poprzez nie połączy się ściślej z Boskim Oblubieńcem. Drugą siostry placówką jest Rymanów, gdzie podejmuje pracę w kuchni (1943-1948). Do wieczystej profesji, ponownie podkreśla szczęście, jakie znalazła w złożonych ślubach Panu Jezusowi i Jego Najświętszej Matce. Do końca życia pragnie oddać się na wyłączną własność Boskiego Oblubieńca, jako ofiara wynagradzająca.
W latach 1948-1953 pracuje przy gospodarstwie w Woli Małej a następnie w Duńkowicach w kuchni (1953-1955) oraz jeden rok w Rzezawie przy gospodarstwie (1955-1956). Siedem lat pracowała przy gospodarstwie w Grochowcach (1956-1963) oraz w Orzechówce (1963-1968), Zboiskach (1968-1982) i Dydni (1982-1985). Przez pół roku w Lesku wykonywała różne prace domowe (1985) a w Tapinie przez 17 lat pracowała przy gospodarstwie (1985-2002). Jako emerytka została skierowana do Prałkowiec, gdzie spełniło się do końca pragnienie jej serca, aby być ofiarą wynagradzającą.
Zmarła w przemyskim szpitalu 28 sierpnia, dokładnie w 60-tą rocznicę złożenia profesji wieczystej – 28 sierpnia 1947 r. Bezpośrednią przyczyną zgonu był obrzęk płuc. Doczesne szczątki s. Anzelmy zostały złożone na cmentarzu w Prałkowcach.
11. +S. BARBARA BOGUMIŁA JANCZY CMBB (+2023), Zgromadzenie Córek Matki Bożej Bolesnej (Serafitki)
Siostra Barbara urodziła się 3.01.1933 r. we wsi Wierzbna koło Jarosławia. W święto Matki Bożej Gromnicznej — 2.02 – została ochrzczona w Jarosławiu. Wychowywała się w pobożnej, katolickiej rodzinie Jama i Józefy z domu Pyrzak. Była ich najstarszym dzieckiem. Miała młodszą siostrę i dwóch braci, którzy zmarli w dzieciństwie.
Przed II wojną światową rodzina przeniosła się do Wierzawic koło Leżajska, gdzie Maria ukończyła szkołę podstawową i dwu klasową, Państwową Szkołę Przysposobienia Rolniczego. U stóp Leżajskiej Pani Pocieszenia kształtowała się jej miłość do Matki Najświętszej i dojrzewało w sercu powołanie do służby Bogu.
Dnia 15.05.1949 r. poprosiła o przyjęcie do Zgromadzenia Córek Matki Bożej Bolesnej. Miała wówczas 16 lat. Jako postulantka uczyła się szycia w Zasadniczej Szkole Odzieżowej w Krakowie. 29.08.1952 r. rozpoczęła formację w nowicjacie w Oświęcimiu. Dnia 30 sierpnia 1953 r. złożyła pierwszą profesję zakonną, a pięć lat później — 30.08.1958 r. profesję wieczystą. W kierowanej wówczas prośbie napisała: Ufam, że Miłosierdzie Boże za przyczyna Matki Bożej Bolesnej przebaczy mi dotychczasowe niewierności, błędy i wykroczenia.
Po złożeniu pierwszych ślubów Siostra Barbara przez trzy lata była zakrystianką W Przemyślu (IX. 1953-IX.1956). Zanim podjęła posługę pielęgniarską, którą pełniła ponad 50 lat, przez trzy miesiąc pomagała w pracach domowych w przyszpitalnej wspólnocie w Łańcucie. W 1957 r. została skierowana najpierw do lecznictwa otwartego w Nowym Targu, a od marca służyła chorym na oddziale zakaźnym i gruźliczym Szpitala Miejskiego nr 4 w Sosnowcu przy ul. Pekin. Władze komunistyczne nakazały usunięcie sióstr ze stanowisk szpitalnych, dlatego w grudniu 1964 r. placówkę zlikwidowano.
Od stycznia 1965 r. Siostra Barbara rozpoczęła pracę w Państwowym Zakładzie dla Nieuleczalnie Chorych w Mierczycach. W tym samym roku zdała państwowy egzamin pielęgniarski, otrzymując stałe prawo wykonywania zawodu i tytuł pielęgniarki. Po pięciu latach pracy -w lipcu 1970 r. – także tę placówkę Siostry musiały opuścić.
Pozostając nadal na Ziemiach Zachodnich Siostra Barbara służyła dzieciom w Państwowych Domach Specjalnych: w Miłowicach (1970-71) i Karpnikach (1971-72). W 1972 r. wola Boża postawiła ją w Państwowym Domu Opieki dla Dorosłych w Lubsku. Przez cztery lata pracę z chorymi i obowiązki pielęgniarki oddziałowej łączyła z nauką w Zaocznym Liceum Ekonomicznym, a w latach 1978-84 była przełożoną tamtejszej wspólnoty sióstr.
Po złożeniu urzędu przyjechała do Oświęcimia i pracowała w Domu Pomocy Społecznej „Caritas” (02.02.1984 — 31.08.1986), rok jako jego dyrektorka, a później jako pielęgniarka.
We wrześniu 1986r. wróciła na polskie Ziemie Zachodnie, tym razem do Miłkowa, gdzie przez kolejnych 14 lat (1.09.1986 — 31.08.2000) troszczyła się o niepełnosprawnych chłopców w Państwowym Zakładzie Specjalnym dla Dzieci. Swoją posługę wobec najbardziej potrzebujących kontynuowała w Domu Pomocy Społecznej w Białce Tatrzańskiej, gdzie przebywała od września 2000 — grudnia 2019 r.
Dopóki starczało jej sił służyła jako pielęgniarka, pomagała w opiece i karmieniu podopiecznych. Potem przez wiele lat codziennie prasowała rzeczy chłopców. Dbała także o zakonny refektarz, przyjmowała na furcie przychodzących do domu gości oraz służyła swoją radą i pomocą mieszkańcom Białki.
Siostra Barbara w 1985 r, została wyróżniona odznaką „Za wzorową pracę w służbie zdrowia” przyznaną przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej. Z ofiarnością i wielką kompetencją służyła podopiecznym. Umiała postawić trafną diagnozę. Była wrażliwa na chorych i biednych, troskliwa i matczyna wobec nich. Pracując dużo z niepełnosprawnymi i dziećmi, potrafiła wyczuć ich dolegliwości i potrzeby, nawet wtedy, gdy nie umieli o nich powiedzieć.
Była sumienna i odpowiedzialna w obowiązkach. Dużo się za chorych modliła, szczególnie w codziennej koronce do Miłosierdzia Bożego i za przyczyną Matki Bożej Bolesnej. W misję Zgromadzenia włączała się nie tylko przez swoją posługę, ale i przez osobiste cierpienie.
W grudniu 2019 r. Siostra Barbara przyjechała do wspólnoty przy ul. Bałuckiego w Krakowie. Sama potrzebowała już pomocy sióstr w codziennych czynnościach. Do kaplicy i refektarza przywożono ją na wózku, gdyż miała trudności w poruszaniu się i problemy z krążeniem. Z cierpliwością i bez skargi znosiła swoje cierpienie, zwłaszcza w ostatnich trzech latach życia, które spędziła przykuta do łóżka.
Bóg odwołał Siostrę Barbarę do wieczności w patronalną uroczystość Zgromadzenia — 15.09.2023 r. o godz. 12.15. Wspólnota towarzyszyła jej swoją modlitwą. Zmarła w 91 roku życie i 74 roku powołania zakonnego. Ufamy, że za przyczyną Matki Bożej Bolesnej Bóg okaże jej swe miłosierdzie, jak tego pragnęła.
Pogrzeb śp. Siostry Barbary odbył się 18.09.2023 r. na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie.
12. S. DANIELA KATARZYNA KURAS CSSE, Zgromadzenie Sióstr św. Elżbiety (Elżbietanki).
Imię chrzcielne: Katarzyna.Imiona Rodziców: Jan i Jadwiga, urodzona 05.11.1932 r. w Wierzawicach. Śluby wieczyste: 29.08.1965 r. Wrocław.
Placówki: Środa Śląska 1960-1962 kucharka w szpitalu; Wrocław 1962-1963 posługa w pralni w szpitalu; Chrząstawa 1963-1964 posługa ambulatoryjna oraz w zakrystii, Strzeblów 1964-1965 posługa ambulatoryjna; Boguszów 1966-1970 posługa ambulatoryjna; Lewin Kłodzki 1970-1978 kucharka; Pełcznica1978-1979 prace domowe, Wrocław -Krzyki 1979-1991 prace domowe; Lewin Kłodzki 1991-2015 prace domowe i przejście na emeryturę; Dzierżoniów 2015-2019. Aktualna placówka – Wrocław Dom Prowincjalny od 2019 r.
13. S. STANISŁAWA CZAPLA, Zgromadzenie Sług Jezusa (bezhabitowe) CSAI
Urodzona 5.12.1949 r., córka Jana Czapla i Marii Jakubek.
Uczyła się: w Szkole Podstawowej w Wierzawicach, Zasadniczej Szkole Zawodowej (Gastronomicznej) w Leżajsku, w Technikum Gastronomicznym w Lublinie, Studium Katechetycznym w Przemyślu.
Dnia 11.02.1968 r. wstąpiła do zgromadzenia Sług Jezusa, gdzie 26.08.1976 r. złożyła śluby wieczyste.
Placówki: Otwock, Lublin, Tylec, Warszawa, Gorzyce Tarnobrzeskie, Urzędów, Warszawa, Malinówek, Ciechocinek , Warszawa (od 2005 r.).
14. S. KAMILA DANUTA NIEMCZYK CSSH, Zgromadzenie Sióstr św. Jadwigi od Niepokalanej Dziewicy i Bogarodzicy Maryi.
Córka Kazimierza Niemczyk i Anny Dziob, ur. 28.05.1956 r. Po szkole zawodowej wstąpiła do zgromadzenia 23.06.1979 r.
Nowicjat w Katowicach – Bogucicach, śluby czasowe 14.08.1982 r.; śluby wieczyste 26.08.1987 r.
Placówki : Elbląg, Katowice – posługa w prowincji; Katowice – Bogucice ośrodek wychowawczy. Od 2006 r. Diecezjalny Dom Rekolekcyjny Wodzisław Śląski – Kokoszyce. Od 2021 r. posługuje w Domu Prowincjalnym w Katowicach.
15. S. DANUTA KRYSTYNA DEJNIAK CMBB, Zgromadzenie Córek Matki Bożej Bolesnej(Serafitki).
Urodzona 24.12.1963 r., córka Władysława i Krystyny Pustelny. Uczyła się w Liceum Ekonomicznym w Leżajsku. Wstąpiła do zgromadzenia we wrześniu 1982 r., śluby czasowe 9.07.1985 r., śluby wieczyste 11.08.1990 r.
Placówki: Posługa katechetki (1985-2015) Przemyśl, Bieździedza, Dubiecko, Strzyżów, Warszawa (parafia Zbawiciela), Przemyśl (Błonie) i Strzyżów. Następnie pełniła posługi w zgromadzeniu: Rzeszów (Dom Prowincjalny), Warszawa (Choszczówka), Pysznica, Przemyśl, Ustrzyki Dolne.
16. S. ANDRZEJA ANNA NIEMCZYK CSSJ, Zgromadzenie Sióstr Św. Józefa (Józefitki)
Urodziła się 13.09.1975 r., córka Władysława Niemczyk i Zofii Makosiej.
Uczyła się w Szkole Podstawowej w Wierzawicach i Liceum Ogólnokształcącym w Leżajsku. Wstąpiła do Zgromadzenia w 1994 r., śluby wieczyste złożyła w 2002 r.
Placówki: Krosno, Tarnów, Tuchów, Tarnów, Florynka, Lubaczów, Krosno, Lubaczów, Krosno (od 2022 r. Dyrektor Domu Dziecka im. Ks. Zygmunta Gorazdowskiego Krośnie).
Proboszczowie Parafii Wierzawice
1. + Czesław Rzeszutek (1976 – 2005). Wcześniej wikariusz w parafii Leżajsk–Fara i katecheta w Wierzawicach.
2. ks. Marek Kowalik (2005 – 2024)
3. ks. Janusz Paszek (od 2024)
Wikariusze posługujący w Parafii Wierzawice
1. + ks. Czudec Mieczysław (1985 – 1987)
2. + ks. Kulikowski Stanisław (1987 – 1993)
3. + ks. Czarniecki Franciszek (1993 – 1996)
4. ks. Szuflita Piotr (1996 – 2001)
5. ks. Łobodziński Stefan (2001 – 2003)
6. ks. Adamski Robert (2003 – 2006)
7. ks. Macnar Przemysław (2006 – 2010)
8. ks. Blama Robert (2010 – 2012)
9. ks. Wojtas Maciej (2012 – 2014)
10. ks. Ziajka Rafał (2014 – 2018)
dk. Kot Szymon
dk. Urbowicz Andrzej
11. ks. Sroka Adrian (2018 – 2020)
12. ks. Jaworski Kamil (2020 – 2022)
13. ks. Janusz Wojciech (2022 – 2024)
14. ks. Niemiec Mariusz (od 2024)
Katechetki uczące w Wierzawicach
p. Stanisława Pałkus 1981-1984 ?
p. Stanisława Czapla 1984
p. Elżbieta Burek (do 31.08.2025 r.)